საბერძნეთში, ქალაქ თესალონიკში, გარდაიცვალა მასწავლებელი, რომელიც გავრცელებული ინფორმაციით, მოსწავლეთა მხრიდან სისტემატური ბულინგისა და მძიმე ფსიქოლოგიური ზეწოლის მსხვერპლი გახლდათ.
მომხდართან დაკავშირებით თესალონიკის სააპელაციო პროკურატურამ უკვე გასცა ბრძანება სასწრაფო გამოძიების დაწყების შესახებ, რათა დადგინდეს პასუხისმგებელი პირების ვინაობა და ტრაგედიის ზუსტი გარემოებები.
სოფია ქრისტიდუ თესალონიკის მე-3 საჯარო ლიცეუმში ინგლისურს ასწავლიდა. 2026 წლის 1-ელ მარტს იგი ინსულტის დიაგნოზით საავადმყოფოს ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში მოათავსეს, სადაც რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა.
გარდაცვალებამდე კი პედაგოგი თვეების განმავლობაში უჩიოდა მოსწავლეთა მხრიდან სისტემატურ ბულინგს და ჯერ კიდევ თებერვალში პეტიციით მიმართა განათლების სამინისტროსა და რეგიონულ სამმართველოს, სადაც დეტალურად აღწერდა ინციდენტებს (თარიღებითა და საათებით); იგი ითხოვდა, სკოლაში პოლიციის პატრულირებას და ასევე მოსწავლეების შემოწმებას მეტალოდეტექტორზე.
თავის მხრივ მოსწავლეებიც უჩიოდნენ მასწავლებელს, რამაც მისი ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მეტად გაამწვავა და შედეგად, სკოლის ადმინისტრაციამ პედაგოგი ჯანმრთელობის კომისიაზე გაგზავნა, რათა დადგენილიყო, „შეეძლო თუ არა სწავლების გაგრძელება“.
მასწავლებლის გარდაცვალების შემდეგ, თესალონიკის პროკურორმა დაიწყო გამოძიება, რათა დადგინდეს კავშირი მოსწავლეთა ქმედებებსა და მასწავლებლის ფატალურ მდგომარეობას შორის.
განათლების სამინისტრომ კი დანიშნა ადმინისტრაციული მოკვლევა, რომელიც შეისწავლის სკოლის ხელმძღვანელობისა და იმ პედაგოგების პასუხისმგებლობას, რომლებიც, სავარაუდოდ, ესწრებოდნენ ბულინგის ფაქტებს და არ რეაგირებდნენ.
საშუალო განათლების მასწავლებელთა ფედერაციამ განაცხადა, რომ პედაგოგები არ არიან „სახარჯი მასალა“ და მოსთხოვა სახელმწიფოს: პედაგოგები მეტად დაცვას და მხარი დაუჭიროს მათ.
ეს შემთხვევა საბერძნეთში სერიოზულ დებატებს იწვევს სკოლებში მასწავლებლების დაუცველობისა და ბულინგის წინააღმდეგ არასაკმარისი ზომების შესახებ.
ამ დროისთვის, არსებული ინფორმაციით, მოსწავლეებისა და მათი მშობლების მხრიდან მასწავლებლის მიმართ რამდენიმე კონკრეტული პრეტენზია ფიგურირებს, რამაც გამოიწვია სკოლის ადმინისტრაციის გადაწყვეტილება, პედაგოგი ჯანმრთელობის კომისიაზე გაეგზავნა.
მოსწავლეების ჩვენებები და საჩივრები შემდეგ პუნქტებს მოიცავს:
არაადეკვატური ქცევა: მოსწავლეები ამტკიცებდნენ, რომ მასწავლებლის ქცევა გაკვეთილზე იყო უცნაური და ზოგჯერ აგრესიული, რაც დისკომფორტს იწვევდა.
უსაფრთხოების ზომები: მასწავლებელი ითხოვდა მოსწავლეების მეტალოდეტექტორზე შემოწმებას და სკოლაში პოლიციის დასწრებას, რასაც მოსწავლეები და მშობლები გაუმართლებელ მოთხოვნად აღიქვამდნენ.
აკადემიური პროცესი: საჩივრებში აღნიშნული იყო, რომ პედაგოგი ვერ ახერხებდა სასწავლო პროგრამის ჯეროვნად მიწოდებას და გაკვეთილზე დისციპლინის შენარჩუნებას.
კონფლიქტური ურთიერთობა: მოსწავლეები აცხადებდნენ, რომ მასწავლებელი თავად იყო კონფლიქტის ინიციატორი და მათი მხრიდან „რძის ბოთლის სროლა“ (რაც მასწავლებელმა ბულინგად შეაფასა), იყო არა მიზანმიმართული თავდასხმა, არამედ „შემთხვევითობა“.
გამოძიება ახლა სწორედ იმას ადგენს, იყო თუ არა მოსწავლეების ეს საჩივრები ორგანიზებული კამპანია მასწავლებლის წინააღმდეგ, რათა პედაგოგი სკოლიდან ჩამოეცილებინათ, თუ მასწავლებელს მართლაც ჰქონდა ჯანმრთელობის პრობლემები, რაც მის ქცევაზე აისახებოდა.
მასწავლებელთა პროფკავშირში აცხადებენ, რომ ადმინისტრაციამ მოსწავლეების მხარე დაიჭირა და პედაგოგი „მარტო დატოვა“ პრობლემის წინაშე.
სოფია ქრისტიდუს სამგვერდიანი მოხსენება ამ საქმის ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულებაა.
მასში პედაგოგი დეტალურად აღწერდა შემდეგ გარემოებებს:
სისტემატური თავდასხმები: იგი მიუთითებდა კონკრეტულ თარიღებსა და საათებს, როდესაც მოსწავლეები მას სიტყვიერ შეურაცხყოფას აყენებდნენ, დასცინოდნენ და გაკვეთილის ჩატარების საშუალებას არ აძლევდნენ.
რძის ბოთლის ინციდენტი: მოხსენებაში აღწერილია შემთხვევა, როდესაც ერთ-ერთმა მოსწავლემ მას შოკოლადის რძით სავსე ბოთლი ესროლა. მასწავლებელი ხაზს უსვამდა, რომ ეს იყო მიზანმიმართული აგრესია და არა შემთხვევითობა.
შიშის ფაქტორი: სოფია წერდა, რომ სკოლის გარემო მისთვის საშიში გახდა. იგი ითხოვდა სამართალდამცავების ჩართვას და სკოლაში პოლიციის პატრულირებას, რადგან თავს დაუცველად გრძნობდა.
იზოლაცია და უმოქმედობა: პედაგოგი ჩიოდა, რომ სკოლის ადმინისტრაცია და კოლეგები შექმნილ ვითარებას ყურადღებას არ აქცევდნენ და მას „პრობლემურ“ თანამშრომლად აღიქვამდნენ.
ფსიქოლოგიური წნეხი: იგი აღწერდა, როგორ მოქმედებდა ეს ყველაფერი მის ჯანმრთელობაზე და როგორ უჭირდა ყოველდღიურად სამსახურში გამოცხადება ასეთ „მტრულ გარემოში“.
საინტერესო დეტალი: მიუხედავად ამ ვრცელი მოხსენებისა, სკოლის ადმინისტრაციამ მიიღო გადაწყვეტილება, იგი ჯანმრთელობის კომისიაზე გაეგზავნა, მასწავლებელმა „სასჯელად“ და საბოლოო დარტყმად აღიქვა.
სწორედ აღნიშნული დოკუმენტის საფუძველზე ცდილობს გამოძიება დაამტკიცოს, რომ სკოლაში არსებობდა „ბულინგის კულტურა“, რომელსაც ხელმძღვანელობამ სათანადო ყურადღება არ მიაქცია.
